Namik Kemal-Ringjallja
Ali Beu ishte një djalë rreth njëzet e një, njëzet edy vjeç. Ishte nga një familje e pasur. Ishte i biri i vetëm i nënës dhe babait. Babai i tij e vlerësonte shumë.Megjithëse jetonin në
Ali Beu ishte një djalë rreth njëzet e një, njëzet edy vjeç. Ishte nga një familje e pasur. Ishte i biri i vetëm i nënës dhe babait. Babai i tij e vlerësonte shumë.Megjithëse jetonin në
Dy zemra të dashuruara, të ngrohta dhe të gëzuara si të ishin përqafuar me njëra-tjetrën folën për çdo ndjenjë që kishin, për bukurinë e tokës, begatinë e pranverës, kënaqësinë e udhëtimit, shijen e vetmisë për
Mesazh! “Jeta është një udhëtim që shpesh na sjell përballë vështirësive, por është në forcën tonë të brendshme dhe besimin që gjejmë, ajo që na mundëson të ecim përpara. Kur të ndihesh i rrënuar dhe
Mesazhi im për ju që po lexoni këtë libër është: Jeta është një udhëtim plot me të papritura dhe sfida. Por asnjëherë nuk duam të harrojmë se në çdo mundësi, në çdo vështirësi, ndodhet një
Në rininë tënde të vyer Mes teje dhe jetës U kryqëzuan plumbat e vdekjes, Ëndrrat t’a grisën hijeshinë Me plumba të rrëzuan Armiqtë që s’ju donin të lirë Dhe gjaku yt Flamurit ia shtoi bukurinë.
Antigona bashkë me Shotën Brenda flamurit u bashkuan, Nën krahët e shqiponjës Të dyja bashkë u përqafuan. Shota ju bë nënë Antigonës E mbante shtrënguar në gjoks, E mbulonte me krahët e shqiponjës Gjatë natës
Sot e vrava për herën e dytëKur ika e nuk i thash një lamtumirëE kam vrarë shumë herëMbase edhe atëherë kur i thash të duaTë vrasësh dashurinë nuk ka nevoj plumbaE shpesh e kam kërkuar
Bregut të detit si atëhereKur të shihja plot mallëngjimKaltërsisë që falte detilumturi i falje shpirtit tim.Në sytë e mi pafund kaltërsiaSe mrekullia ishe ti.Valët dinake kur ta puthnin trupinShpirti më mbushej gjithë dashuri.Një ditë ndoshta
Të tana vargjet ti i thurrë njësojsi një merimangë që e end rrjetën pa kujdesveç e shpikë një problem — një farë e hidhurqë mbin nën dritën e syve të tu të ngatërruare beson problemin
I lëshoja pa mend puthjet,Ato puthje që malli i ndezi prush.Përhapeshin ngado si petale lulesh,Nëpër shtat e në të nxehtat buzë…Me shpirt më bëje të dridhem,Lëkurën e zjarrtë ta djeg dhe më shumë.Të shkundja mbi