Erdha në kodrën më të lartë
Për të parë se çfarë
Mund të më mësojë
I kam premtuar dikujt që deri atje
Ku retë takohen me tokën do të shkoj.

Mbi mua rëndojnë mëkatet e tua
Për të cilat unë s’kam faj,
Lulen nuk dua ta këpus
Edhe nëse i vetëm

Gjallë s’mund ta mbaj.
Por a mund ta zgjoj botën
E cila duke qenë zgjuar
E ëndërron veten fjetur,

Po të mos ishin fjalët qiellore
Gjithmonë do të mbetesha i etur.
Përpiqu që ëndrrën
Në çdo mënyrë ta kapësh

Por ç’vlerë ka ëndrra
Nëse duhet veten ta vrasësh
Për të marrë diçka që s’është e jotja
Gjithçka tënden të japësh.

Jo, helmi nuk e shuan
Etjen që të ka kapluar
Pesha e mëkatit
Sipër botën ta ka rënduar.

Ç’mu kujtuan fjalët e Aristotelit:
“Miku i mirë është një shpirt në dy trupa”
Ditët që vetes ia bëre të errëta
Askush nuk t’i bën të lumtura.

Edhe fjalët e Rumit:
“Ajo që kërkon, të kërkon”
Por i vetmi pushtet n’dynja
Është dituria, a po harron?!

Mbaje mend, kur je i ditur
Gjithçka në botë mund të kesh
Por pa dituri, me gjithçka tjetër
Asgjë mund të jesh.