Pse fytyra jote s’bën më dritë si dikur
Andej nga është drejtuar shikimi yt
Ka filluar të shfaqet një hije
Dikush po e mbulon pamjen tënde

Ndoshta po qëndron përballë pasqyrës
Çfarë shikon?
Duket një i huaj që nuk e njeh!
Mos u ndal, vështro…
Do ta gjesh eklipsin tënd

Kush gjithësisë ia humbi shijen
E nektarin e bëri të hidhur
Po ç’të gjeti që u bëre armik i vetes
E ndjenjat tua të prangosën
Hapësira u bë një burg i madh
Që nuk po mund të arratisesh.

Ngjan që krenaria të ka eklipsuar
Edhe pse qëndron në mesin tonë
Pandeh, që s’je duke jetuar
A të ka mbetur pak forcë
Që ta dëgjosh zërin tënd të brendshëm
I cili thërret pandalur
Mos më mbyt, më shpëto…

Nuk të kërkohet
Më shumë se mundesh
Asnjë gjë përtej qenies
Vetëm çlirohu nga robëria
Arratisu prej vetvetes.