Çelnik SHEHU-E BUKURA HEROINË
Në rininë tënde të vyer Mes teje dhe jetës U kryqëzuan plumbat e vdekjes, Ëndrrat t’a grisën hijeshinë Me plumba të rrëzuan Armiqtë që s’ju donin të lirë Dhe gjaku yt Flamurit ia shtoi bukurinë.
Në rininë tënde të vyer Mes teje dhe jetës U kryqëzuan plumbat e vdekjes, Ëndrrat t’a grisën hijeshinë Me plumba të rrëzuan Armiqtë që s’ju donin të lirë Dhe gjaku yt Flamurit ia shtoi bukurinë.
Antigona bashkë me Shotën Brenda flamurit u bashkuan, Nën krahët e shqiponjës Të dyja bashkë u përqafuan. Shota ju bë nënë Antigonës E mbante shtrënguar në gjoks, E mbulonte me krahët e shqiponjës Gjatë natës
Sot e vrava për herën e dytëKur ika e nuk i thash një lamtumirëE kam vrarë shumë herëMbase edhe atëherë kur i thash të duaTë vrasësh dashurinë nuk ka nevoj plumbaE shpesh e kam kërkuar
Bregut të detit si atëhereKur të shihja plot mallëngjimKaltërsisë që falte detilumturi i falje shpirtit tim.Në sytë e mi pafund kaltërsiaSe mrekullia ishe ti.Valët dinake kur ta puthnin trupinShpirti më mbushej gjithë dashuri.Një ditë ndoshta
Të tana vargjet ti i thurrë njësojsi një merimangë që e end rrjetën pa kujdesveç e shpikë një problem — një farë e hidhurqë mbin nën dritën e syve të tu të ngatërruare beson problemin
I lëshoja pa mend puthjet,Ato puthje që malli i ndezi prush.Përhapeshin ngado si petale lulesh,Nëpër shtat e në të nxehtat buzë…Me shpirt më bëje të dridhem,Lëkurën e zjarrtë ta djeg dhe më shumë.Të shkundja mbi
Lus Zotit çdo ditë të më falëPër lotët që kam derdhur pa faj.Ndjenjën që kisha s’mund ta përshkruaj,Ishte aq hyjnore sa s’munda t’ia them askujt.Nuk dija si të sillesha, por isha unë,Pa pushuar, kërkoja falje
Penxhere dynjaje hafëzAsht krejt çka syni m’paDillit paq diftohet e përtejmjaShiut lagun dhe ngjyra s’ka Përtej penxheres t’ashkutKa mbetë silueta e tijS’pat takat gjallnimiS’vijka, ani pse u betu t’vi Kaluen tre devra hafëzT’thatë e s’u
Grua ti je e shenjtë si drita që lind n’zemra, Ti ecën në errësirë, pa frikë, pa turbullira. Kur nata të mbulon, dhe mjegullat i fsheh, Prapë je aty ti dashuri, që akund tjetër nuk
Dimni n’derë t’zemrës hafëz Shkallën e drunit e ka vnu Po difton që arbaini i mungësës Po vjen tuj hapnu N’sini t’ashkut tem hafëz Hala brumi i mallit po gatuhet Piqet n’oxhak t’gjynylit tem Shtrohet