Grua ti je e shenjtë si drita që lind n’zemra,

Ti ecën në errësirë, pa frikë, pa turbullira.

Kur nata të mbulon, dhe mjegullat i fsheh,

Prapë je aty ti dashuri,

që akund tjetër nuk e sheh.

buzët që keshin, por dhimbje fshehin

Lotët që rrjedhin, si det që nuk ndalon.

Me Heshtje ti flet, dhe shpirti yt vajton,

O grua, si shkëmb

që nuk dridhet,

as s’ndalon.

Drita e gjallë është brenda teje,

Për të ndriçuar botën pertej

Ti grua e fortë si mali

Emri yt i shenjtë është,

e duhet  t’shkruhet n’ari,

Me duar mbështet gjithë botën e shtypur,

Ti nuk trembesh, se je e fortë, e patundur.

Kur zemrat njohën  vuajtjen e dhimbjes,

Ti je ajo qe shëron çdo plagë

që në ditën e lindjes.

Ti ngrihesh aq lart dhe je e fort si një shkëmb,

Ti je ajo që mbjell farën e shpresës në këtë  tokë të ngrirë,

duke luftar gjithmonë që të jetë e lirë.

Ti, që nën errësirën e botës qëndron,

Dhe shpresën asnjëhere nuk e humb,

O Grua e fuqishme, më e fortë se çdo temel,

Ty që asnji furtunë nuk t’lekund

Çdo hap i yt, duhet të lavdërohet dhe mirënjohje meriton,

Çdo pikë loti që t’rrjedh, diellin më shumë ndriçon.

E lindur për t’u ngritur dhe mbijetuar

Pa kërkuar leje, që e lirë duhet t’jetuar.