Duke ecur drejt qetësisë, pyes veten nëse mund të largohem nga ky qiell i trazuar,

larg shiut dhe horizontit gri…

Në heshtjen e një hapësire të trishtuar, pranë një lumi, shfaqet një gjembore, duke ngritur kokën lart!

Mund të duket e zakonshme dhe e parëndësishme për të gjithë, por jo për mua.

Me gjethet e saj të patundshme, më thotë: “Qëndro.”

Gjembat nuk janë për të sulmuar, por për t’u mbrojtur.

Kështu që, ti je i bukur kur mbron veten dhe kur përpiqesh të mbetesh i pastër si natyra.

Të gjelbërosh edhe në mungesë të dritës tregon se shpresa jeton, edhe kur trupi fillon të shuhet.

Kur dallgët përplasen mbi shkëmbinj, ti i ke treguar botës se je më i fortë se ashpërsia e jetës.

Pyes veten si udhëton shiu nga larg, vetëm për t’u kthyer përsëri në qiell.

Dhe vazhdoj të pyes se si jeta sjell vdekjen, dhe vdekja, nga ana tjetër, sjell jetën.

A është trishtimi dashuri, apo dashuria trishtim?

Më duket se të gjitha janë të ndërthurura!

Ashtu siç jam unë me këtë faqe të bardhë, me këtë lule me gjemba dhe lumin në sfond!

Ndërsa ai pëshpërit: “Rrjedh qetësisht derisa të takosh oqeanin, sepse një ditë do të kthehesh sërish tek vetja.