E dveta tokën për mallin

A thue peshë ma t’rand se ti a ka

Ma i rand se unë asht shtatë pash

E turpnune toka mue m’tha

E dveta zjermin për mallin

A thue ma fort se ti mos djeg

Flaka jem as që ndjehet m’tha

Karrshi mallimit kur jarin pret

I dveta edhe zojtë e malit

Se a munden me majtë mallin n’krah

Veç t’menunit rand iu erdh

Nisen prej degëve n’tokë me ra

E dveta edhe oqeanin e thellë

Se a e tretë edhe përmallimin

Unë përbij gjithçka n’ekzistencë m’tha

Ama për mallin kurrë s’marrë guximin

N’fund t’udhës iu ktheva zemrës tem

Dhe e dveta me mallin puntë qysh i ka

M’tha mes lotëve me gjysëm zani

Ka nji devër që hafëz jam ba

/RevistaUji-XI/