Si del natën, vetëm?!

Kur heshtjet bien mbi sy,

copëton retë,

grisë qiellin…

Vjen!

Ulesh n’prehërin e ëndrrave,

në buzë kujtimesh shton mallin:

do të pi dhe një gotë për ty,

le të jenë dy,

si poezi…

Më rri mbi qerpikë,

flutur që të mbaj në krah,

ku vetulla harkohet,

të të fshe lotin e rënë supeve,

n’harrim kohe…

Pastaj?!

Eh, pastaj…

Më deh gota që i flet ti,

deri në imazhin tënd.

Dehur nga dehja jote, largësi…

Si më ikë natën, vetëm, moj?!

N’boshësi prehëri lë gjurmë,

buzëvalë n’cep gote,

aromë gjethesh vjeshte të lara, kristal…

Si më ikë, moj vetëm, si?!

Kur frika të fle në syrin e zemrës,

dridhur si purtekë.

Xheloze…

Të pushoj dua në sytë tu,

pellg i thellë nate.

Të të mbajë qepallave edhe nëse më djeg

si fije shkrepseje…

Ikë, moj xheloze, ikë!…

Më prit në ëndrra, se,

harruar ke t’më shtrëngosh n’krahërorin

që pulëson afshëm, qetësi…

n’ty…