E ledhatoj kuptimin me dorën e plotë

Nga afërsia e Bukurisë, sytë janë me lot

Si një zog i frikësuar i strukur në mendime

Jam duke kënduar mbi librat e vjetër në rafte.

Jam duke synuar për takimin, përtej, të pastër

Jam duke qëndruar në rrugë si një llambë e ndezur

Jam duke vendosur gurët e kësaj rruge të nderuar

Për të gjetur një shkurtore drejt vendit të (pa)njohur.

E fshehta, s’don të zbulohet, është me naze,

Krijon përkëdhelje të ëmbla, me kuptime

Ndërsa zemra, si gjithnjë e etur për një Mysafir

Ose, për të vajtur në pragun e Derës me safir.

Emri i Tij në buzë  është një lutje

Çfarë ka, se ëndrra në këtë mëngjes, më me shije,

A mund ta nxënë atë harmoni të ngjarjeve, vargjet

Shpirti i dashuruar ishte nisur për në Herat.

Fani, nëse shpirti është i verbër

Atëherë kot i zgjat këto duar

Nëse nuk ke kuptim të pafundësisë

Atëherë si ta përjetosh praninë.

Nëse sytë e zemrës janë verbuar

Klithma jote do të jetë një jehonë e heshtur

Që askush nuk e shikon fare

Si një pemë e lënë pas dore.

/RevistaUji-XI/