Nuk e la erën e pavlerë të më rrethonte
Një kullë me një majë të përjetshme mbi të cilën marr frymë
Zogu me zogun në përqafim të ngushtë në qiell
Syri im i shkëputur më shikon nga koka.
Unë e marr emrin tënd nga bota për t’u fshehur para realitetit
Kur asgjë nuk fillon sepse nuk ka më vend
Nata e forcave të gjumit dhe shiut vdekjeprurës
Erenleret erdhën në pyll dhe më përkëdhelen në gjumë
Më ndiqte drita e pastër, nuk dija çfarë të bëja me të, çfarë të shihja?
Ajo që pashë dhe dëgjova gjatë zhytjes pa u gjetur, më shpërtheu
Nga fjalët dhe hapësirat e mëparshme më kalbet koka
Unë fluturova dhe nuk lëviza si një njeri i fjetur
Trëndafil pa frikë, lot, buzëqeshje…