Pa dritë e pa hënë,

nata me shoqëroi mua,

pa më pyetur e asgjë pa më thënë.

Dita më zbardhi në kohë të humbura,

s’të trembi errësira, o e dashura grua.

Ti grua e fortë, që mban në dorë globin,

s’të trembi heshtja e vetmisë së natës,

e as dita e shoqëruar

me ato egërsirat e shpifura.

S’të trembi as gjykimi i së vërtetës,

që i fshehe ato bishat të egra,

e sot të dënuar nga Zoti pa ty.

Ty s’të trembi as errësira,

o shpirti i gatuar për vuajtje

e i sprovuar nga krijuesi i mëshirës.

Pa dritë e pa hënë,

netët i numëroje rend me rend.

Bekimi i Zotit ra mbi ty,

që pas gjithë kësaj

ti mbete shumë e fortë dhe me mend.

/RevistaUji-XI/