Pse, kaq shumë zemrat i kemi mbyllë
a thu, dashnitë ma të mëdha
kanë mbetë veç te gjallesat në pyll
Udhës,
në çdo stacion sheh njerëz që presin
udhët s’ndalen
por zemrat vdesin.
Do atje,
u mbytën në vaje të vjetëve që u ikin n’fluturim.
E do tjerë këtu,
harruan që kjo udhë e kësaj bote asht e pa kthim.
Atje,
në nji qoshe të shpisë dikush po flet për poetin
e unë, rri
e bahem poezi.

/RevistaUji-9/