Nuk i mbetë mana kurgjafit
Veç plaga u thellu deri n’ásht
Asnji gja ma s’ka shije
Ma as loti i njelmët s’asht

A thu t’ranat e vjeshtës
Prapë n’bahar kanë me lulëzu
Vallë tash t’frymuemit përgjysmë
Kam me i thanë “me jetu”

Kurrë kand s’e vrau ma shumë
Asnji hedie n’dynja
Se tash zemrën teme
Kjo që përlotshëm jam tu e pa

N’dynja gjysmë thonë s’mbetet gja
Nji ditë plotësohet çdo hiqaje
Pse kaderi lapsin kaq ashpër e thej
Me na i dënu shpirtat me ndarje

Rri e heshtun sikur pragu
Pavarësisht barrës nuk nxjerr za
Për hatër t’ardhjes tane e bajë mallin
Sikur breshka qysh shpinen ka.

/RevistaUji-9/