Puhiza Jote e butë shfaqi bukurinë
Dhe një erë, si aroma e një trëndafili
Pa pritur, e ndjeva, atë fjalë që solli afërsinë
Më jeton në kujtesë, e kuptoi bilbili.

Kjo është fjala që vrau Nesimin,
Dhe hodhi mijëra fara në zemër,
Nga cilat këngë dalin burra, pa përfillur dënimin
Në lashtësi dhe sot, pa pasur hatër.

Fjalët e këtij Faniu humben më pas
Ndërsa zemra shëron plagën e gjakosur
Dhe askush në këtë botë nuk lind befas
Gjithkush e pret mbrëmjen, mëngjesin për të aguar.

/RevistaUji-9/