edhe pse thika ma gërryen ashtin
unë t’du
t’du bashkë me botën që s’e kuptoj hiç
e di, t’kam vra kur kam ik
t’kam vra kur t’i kam marrë stinët,
netët, diellin, shpirtin
t’kam vra kur t’i kam fundosë
andrrat e shkel’ yjet, s’i kam majtë premtimet
t’kam vra shpesh, sonte
thashë t’vras edhe nji herë
se tash i ngjaj poetit që k’ndon
e fjalë s’ka
e till’ jam pa ty, bosh
e vdekun, e braktisun,
me trup t’mekun, sy pafjetun
tue t’dashtë,
shpi kam ndërtu
jet’ e mendje i kam ndryshu
ty pa t’harru kurrë
dale t’pyes veç edhe diçka t’mramë..
a t’thotë zemra me m’shtrëngu
ngat vetit me m’majtë
me m’dashtë
m’u shiku
unë hanën, ti mu
se ta kputë shpirtin malli yt