N’bardhësi t’atyne reve
Kisha dasht me ik e mos me u dynd
Mos me u dërrmu shpirti
Me gjana që nuk duhet me i ni.
Me ik e mos me u shtyp
Mos me u thërrmu jeta
Me gjana që as nuk duhet me i pa.
M’u fut në viset ma t’thella t’zemrës
Me përqafu vetën
N’qetësi
Veç zogjtë e qiellit tuj këndu gzushëm
Kisha dashtë me i ni
M’u arratis n’bjeshkt ma t’nalta t’shpirtit
Atje ku nuk shihen as fërkemt…
Sen gönderdin
N’kofsh n’dashni me vetën
N’kofsh n’dashni me vetën
Ke me i dashtë të tanë
Ke me dashtë diellin që n’mëngjes…
N’kofsh n’dashni me jetën
Ke me u knaq edhe me gjana t’vogla
Ke me u knaq edhe veç me cicërimen e
zogjve…
Tingujt e ujit e brohoritjen e gjetheve
Ke me u knaq me kaltërsinë e qiellit e ke me
u gzu për tanë atë hapsirë t’pakufishme…
N’kofsh n’harmoni me ditët
Ke me dashtë edhe diell edhe shi
Ke me dashtë vetën
Jetën…
Ashtu siç është
Ashtu si të vijë!.
Sen gönderdin