Në çastin kur gishtat e lodhjes
m’i mbyllin qepallat
duke më kthyer
në një udhëtare gjumi
unë hyj në rrugicat e heshtura të pyllit
të ëndrrave
të takohem me të shkuarën
me vitet e pafajësisë dhe naivitetit tim
me sekretet intime
që ne atëherë ia rrëfenim hënës
me imazhin tënd
që më ngrinte në qiell
dhe më pëshpëriste
kaq fjalë të panjohura stinësh

për puthjen e parë
që ti ma dhe mbas një peme
në ditën e festës së tokës.
Fëshfërinin kaq ëmbël degët e pemës
dhe unë që drithërohesha
më shumë se ajo nga lumturia.
Tre ditë me radhë kam vëzhguar
në pasqyrë buzët
me shpresë se bashkë me to
mund të riktheja edhe njëherë
magjinë e atij çasti.
Tre ditë duke i folur lumturisë
që e mbaja ngërthyer në gjoks
me fjalë zogjsh.