Lotët më janë bërë bojë, vargjet m’i mbushin
Unë jam tash më afër me erën
Po thahet zemra ime e lulëzuar
Hamendësoj se vjeshta çeli sot në derën time

Tani i besoj vetmisë time netëve
Harenë kam sa maja e gjilpërës
Sa jeta e fluturës kam buzëqeshjen
Me diellin që kam mbledhur në gji
Po ruhem në prangat e dhomave të errëta

Portretin e vetmisë e pikturoj mureve në hije
Në grusht kam buzëqeshjen e një fëmije
Gjumi ngre fole në sytë e mi
E në flokët e mia ngjallet tjetër pranverë

Nga buzët e mia poezitë rrodhën
Poezitë më ranë në dërgjahun e zemrës time
Zemra ime ende është borxhli në lotët e zogjve
Jam përgjegjës i vuajtjes time
Dhimbjet po rriten në heshtje

/RevistaUjiVII/