Sot e kam ba njet

me t’kallzu sa t’du

sa vetja jote n’zemrën teme zan’ ven’

t’du, t’du, t’du…

edhe at’herë kur harroj me t’dashtë

t’du, edhe kur larg jemi

se dashnia na afron e m’afrohet

t’du, kur t’kujtoj e andrroj

se kujtimet e andrrimet hijeshohen me ty

t’du, kur s’jam n’disponim me dashtë

prapë t’du

se ti m’je hareja jem

t’du, t’du, t’du…

n’klimaksin e epshit kur jam

as mungesa e epshit nuk m’nalë me t’dashtë

t’du, fjalshëm

nëse flas me ty

t’du, mallshëm

po që se t’shoh pa mujt me t’fol

t’du, t’du, t’du…

edhe atëherë kur s’du

prapë t’du se dashnia m’vjen natyrshëm n’takim me ty

 t’du, sa s’matet e s’peshohet

aq sa peshohet toka a qiejt

ma shumë t’du

edhe kur m’doket se t’du ma pak

t’du n’poezi e n’prozë

t’du kur marrë muzën me shkru

po edhe kur shkruej

ah, sa t’du kur t’lexoj

t’du, edhe kur shkronjat sosen

fjalët m’përsëriten, edhe kur llomotiti koti

t’du

se thjesht

du me t’dashtë, aq sa du

ndaj t’du…