U zgjova në ty nga ëndrrat e dërmuara
Ti dëshira e vetme e luleve të mia të vyshkura
Tek po qëndroja në breg të lumit të gurgulluar
M’u ule përballë si një lozonjare

Lulet e mia po mbaje në duar
Trëndafili i bardhë
Të shkonte shumë Syvejda
I tëri i veshur nga qielli

E tëra si trëndafil ishe përballë meje
Si një shpirt i butë delikat
Disa lule i lëshove në ujë
Mbase askush s’mund ta hamendësoj këtë
Unë të kuptova ty Syvejda

Fundi i stinës së kopshteve
Mbase përsëri këto mbetje bëhen lule
Derisa po arrija m’u kujtuan
Edhe po të mos ishe ti ato do ishin me mua

E humba guximin për një moment
U ktheva pas ngadalë
I këputa trëndafilat e bardhë Syvejda
U ula dhe ndava vetminë me lulet
Me lulet e lagura

Që iu shtua edhe shiu i syve të mi
Tani është koha e kthimit
Më janë tharë lulet Syvejda
Të gjithë ujërat i more pas vetës
Sytë e mi të thatë i le pas

M’i more të gjitha
Pas më le mua dhe një trëndafil
Gjithçka ishte ëndërr Syvejda
Vetëm lulet më mbetën nga ti

Dhe këta sytë e mi të tharë
Çdo gjë e jotja më ka shkatërruar
Më le një boshllëk të madh
Të përmend kur shoh bardhësi

/RevistaUjiVII/