Të kam harrue pak
stinën e dimrit e kam lanë me shkue
pa ja qëndisë me borë kurorën dashnisë
e me marue me frymë fronin e dielltë
pak të kam harrue
përtej qiellnash kam ikë shpirtin
e topitun në mirazhet e netëve të përgjumura
nuk të thërras më
i kam harrue deri diku
sytë e tu të mbushur me dashuri
që më përkëdhelin mallshëm
i kam harrue krejt
gulçet e vakumet e zemrës
në shtërzimet tua mbi trupin tim
i kam harrue

pritjet e zhurmshme
gjumnat në shi
kam harrue
me u veshë bardhë për ty
nuk të kam harrue krejt
veç një pjesë tande e kam lanë me shkue
e jam m’sue me të dashtë në mungesë

/RevistaUji-VII/