Në Ditët e mia të bukura, në shpirtin tim që këndon elegji
Kërkoj një shfaqje nga Qenia, në peizazhet
Unë endem, në lot, frika më pushton,
Ndikojnë yjet mbi mua – sa për ta shtypur frikën.
Sa keq, nuk jam i pandashëm nga pamja
E zbulova veten, si foshnje, në skenat e Qenies.
Të lutem, ma kthe ditën kur akoma je këtu,
Toka është bërë e panjohur përsëri,
Gjarpërinjtë janë shtrirë në kafkë.
Kokat janë rregulluar në kohën e harruar
Me mendimet e kota dhe fjalët boshe
Ata e ndiejnë karakterin e tyre
Në burimin me ujë shumë të turbullt.
Po Të kërkoj në erë nëse je akoma atje
Në gjërat e shpallura, sepse botët ranë
Faniu jam duke të kërkuar pa përtim
Për t’u ndriçuar nga Nuri lundrues.

/RevistaUji-VII/