Bregut të detit si atëhereKur të shihja plot mallëngjimKaltërsisë që falte detilumturi i falje shpirtit tim.Në sytë e mi pafund kaltërsiaSe mrekullia ishe ti.Valët dinake kur ta puthnin trupinShpirti më mbushej gjithë dashuri.Një ditë ndoshta
Të tana vargjet ti i thurrë njësojsi një merimangë që e end rrjetën pa kujdesveç e shpikë një problem — një farë e hidhurqë mbin nën dritën e syve të tu të ngatërruare beson problemin
I lëshoja pa mend puthjet,Ato puthje që malli i ndezi prush.Përhapeshin ngado si petale lulesh,Nëpër shtat e në të nxehtat buzë…Me shpirt më bëje të dridhem,Lëkurën e zjarrtë ta djeg dhe më shumë.Të shkundja mbi
Lus Zotit çdo ditë të më falëPër lotët që kam derdhur pa faj.Ndjenjën që kisha s’mund ta përshkruaj,Ishte aq hyjnore sa s’munda t’ia them askujt.Nuk dija si të sillesha, por isha unë,Pa pushuar, kërkoja falje
Penxhere dynjaje hafëzAsht krejt çka syni m’paDillit paq diftohet e përtejmjaShiut lagun dhe ngjyra s’ka Përtej penxheres t’ashkutKa mbetë silueta e tijS’pat takat gjallnimiS’vijka, ani pse u betu t’vi Kaluen tre devra hafëzT’thatë e s’u