Rexhep Gurgurovci-Përshëndetje
Përshëndetje dora dorës Me dorë të lugës e jo të orës Me dorë të djathë e me dorë në zemër Këqyre në sy e thirre në emër Përshëndetje dorën plot Me buzëqeshje, syrin lot Zemrat
Përshëndetje dora dorës Me dorë të lugës e jo të orës Me dorë të djathë e me dorë në zemër Këqyre në sy e thirre në emër Përshëndetje dorën plot Me buzëqeshje, syrin lot Zemrat
O Muhammed, o i Dërguar Për dy kible je imam Vetëm për ty ia vlen për të shkruar Që katërmbëdhjetë shekuj të çojmë selam Lindja jote të gjithë i gëzoi Burra, gra, e pleq e
Për kurbet desha të shkruj Po më dridhet dora, nuk po muj Se kaluan mbi tridhjetë vjet Kur mora rrugën për kurbet Kurbetin ta lavdofshin Por atje mos të qofshin Si fëmijë e kisha dëgjuar
Baba, or baba Hija s’po më dëgjon A di se sa shumë po bërtas Në qiell zëri nuk po shkon Babi, vajzës tënde përgjigjju, A të ka mbetë hatri e zërin tënd s’po e dëgjoj…
Babi Po kam dëshirë të flas me ty se nuk kam pasur kujt t’i them O, sa mirë po fantazoj e si të kem përballë më duket Më qesh fytyra se po mendoj Në qoftë
Po pres me t’pa në andërr me ta dëgju zanin Po pres me ardh e me ma heq mallin Po pres me ardh me m’përqafë e me më thanë bija jem Edhe mu malli më
Më 15 dhjetor 1997, paradite, Kushtrimi shkoi tek Kulla e Sandokanit. Këtë herë e gjeti. Çasti ishte i rëndë dhe i bukur njëkohësisht. Abedin Rexha e pa drejt e në sy dhe e pyeti shkurt:
Para se lufta të merrte emër, para se pushka të fliste hapur, ajo kishte filluar të lëvizte në heshtje, nëpër hije, nëpër natë të errëta dhe sy që vrojtonin. Në ato ditë të paqarta, Kushtrimi
Viti 1996 nuk erdhi si një vit i zakonshëm për familjen Duraku. Ai erdhi i rëndë, me zhurmë çizmesh, me trokitje të dhunshme dyersh dhe me heshtje që rëndonte mbi shpirt. Për Kushtrimin, që ende
Mё tha mё prit, se unë po shkoj.I premtova, që s’do e harroj.Kaluan vjet, ku mbete, moj?Edhe sa duhet tё pres?Dikush të mё tregojë! Ma thuaj! Edhe sa duhet tё pres?Ulur në një qoshe, jam