Tana tonet e ngjyrës t’ashkut
N’nurin e fytyrës tane i kam pa
Prania jote e bekune m’dha huzur
M’u kall’ shpirti kur u dashtë me u nda

Prej mallit ruhi m’dehet e vajton
Loti m’copëtohet faqeve kur përmbysna n’vaj
Tana bashqet çelin lule prapë ndoshta ama
Lulja që dora jote s’e prek erën misk ma s’do e mbaj

Plaga e mallit që n’zemër kam
Gjakos sikur shiu që vjeshtës bjen
Me gjoks e shtyj bjeshkën e sabrit
Deri atëherë kur vakti vusllatit të na vjen

Dynjanë zbrazëtirë na e le
Nuk gjan shpirti askund prehje
Asnji çiparis freski ma nuk jep
Shpirtin kam n’vaj, fytyrën n’zbehje

A asht mexhlis i ilmit vendtubimi
Ku mungon jehona e derseve t’pikune prej hojit t’shpirtit tan
Nji dua t’vetme kam që ia drejtoj Hakkut
N’udhën ku ti me ashk ke ec sa nji zerre pluhuni coll me kanë