Si dita i zbulon mendimet e tua

Thellë, shumë thellë je e dashuruar, oj zemër

Po të quaj të lirë, do të gënjeja pa mëdyshje

Ti je e dashuruar me një tjetër, oj zemër

Telat e thyer të sazit të dashurisë

S’i ngjajnë gjë dot dhimbjes së hollë që mbart

Vajzës fshatare që lëron arën në vapë

Djersës së dheut i je dashuruar, oj zemër

Marashit, Mullës, Kërklarelit larg,

Çamlëbelit të Koroglut trim

Bjeshkëve të Karsit, liqenit të Vanit

Borës së Aërit i je dashuruar, oj zemër

Reve të pranverës, erës së agimit

Si përmbytje të arta ta ndezin shpirtin

Le të thonë ata që s’dinë: qenka i marrë!

Nga sot, në të nesërmen je dashuruar, oj zemër

Zhurmës së ujit që rrjedh nga lartësitë

Erës së trumzës, hijes së pishës

Ngjyrave nga e bardha e qumështit te jeshilja e thellë

Vjollcës së tokës e je dashuruar, oj zemër

Trimit që fjalën s’e kthen mbrapsht

Zjarrit që s’fiket me vite të tëra

Armës që s’i zbret nga krahët kurrë

Kalit ngjyrë qielli i je dashuruar, oj zemër

Më të mirit të të mirëve, thelbit të së bukurës

Tasit që ujë i jep udhëtarit të etur

Penës së dijetarit, furçës së piktorit

Poetit, poezisë je e dashuruar, oj zemër

S’është kjo dashuri që mendja ta kapë

Secili që dëgjon, kuptim tjetër i jep

Ashtu si dritës që rrugën të humburve ia tregon

Nurit të së vërtetës je e dashuruar, oj zemër