Të njoh nga kuptimet,

Fatkeqësitë të sollën stuhi.

Ti je kaq i pashëm

dhe shtëpia jote ende është plot.

Nuk u tërhoqe nga goditjet e shfrenuara

të kësaj jete prozaike.

Ti je  kaq i bukur.

Dhe lëkura jote është e lëmuar.

Si një ëndërr e kuqërremtë e një trëndafili.

Ty s’mund të të frenon zullumi

Ti je paqa vetë.

Më duhej t’a them,

po, një shpirt kaq i butë

që as natën nuk fle

këmisha e zbërthyer dhe pëllëmbët e hapura.

Unë të admiroj si

një fëmijë që ushqehet nga nëna

qumështi yt më mba gjallë.

Ti nuk u gjunjëzove para tmerrit,

por unë e di,  dhe nuk jam as pluhur

por, kënaqem me erën që frynë.

Desha Fani t’ju prezantoja shpirtin

pasi je, këtu përreth

me erën e mëngjesit.