Ndiej,
Se si ofshama shqelmon marrëzinë,
Si zjarri i sosur në agoni,
Si heshtja përqafon skëterrën,
Rrugën e qumështit në galaktikë,
Sa keq…
Lulëkuqet u thanë nga hienat,
Ikën me tren kujtimesh,
Kush i vrau dhimbjen asaj?
E lotin hodhi andej bregut,
Gjurmët fshehu nga trishtimi,
Për t’i lënë në harresë,
Mbeti vetëm gjemba e një trëndafili,
E fshehur në humnerë!