0 Comments

N’sexhade t’vjetër përmbysa ballin hafëz

Ja Vedud, thirra mes lotësh tuj rënku

Pata kanë nji shkemb i madh hafëz

Udhës t’ashkut n’copë rane jam shëndrru

Hejben e mbushun jemeqe hafëz

Ua zbraza bilbilave që për gjyla bajshin ferjad

E ma prej saj derdha coll dhimtë t’gjynylit

Si gjurmë t’Vahides me mbetë ispat

U bana pupzë që e vetme rreh krah hafëz

Se tan zojtë që t’udhës i dita ferrkut fluturuen

Prej njatij seher vakti xhumaje hafëz

Konopat e lidhun dynjasë duert m’i lëshuen

S’kenka gja e insait hafëz

Kit gja edhe njiherë udha ma diftoj

Përderisa edhe t’funden frymë e jap

Me vete n’ahiret asnji gja s’muj çoj

Menzili i ashikes hafëz

Dine që asht coll xhemalullahu

Kjoftë edhe pupzë e vetmuene

Me mbrri nasip ia baftë Hakku

Related Posts

METIN IZETI-DIKU THELLË…

Fryhemi, brohorasim fjalë të mëdha por diçka gjithmonë na brengosë fjalën që nuk e thamë nga krenaria, nga frika, nga interesi, një punë që nuk e bëmë duke u tërhequr nga e kota miqësia, të…

Giovanni Verga-Historia e një Laureshe

7 nëntor Parmbrëmë, pasi ai m’i kish shqiptuar ato fjalë, kur hyra në dhomën ku ishin mbledhur gjithë të afërmit e mi, bashkë me zotërinjtë Valentini, isha aq e trazuar shpirtërisht, saqë të tërë e…