Ti je rrokja ma e bukur e fjalës lumni

Ti je vetë manaja e fjalës madhështi

Ti je burim i rrjedhës t’dashnisë

Dashni që m’bahet shtrat lumi drejt Hyjnisë

Ti fener i udhës tem t’mundimit

Ti qiri uzdaje i pashkymun shpëtimi

Ti huzuri i shpirtit makam pushimi

Qyp i mjaltês t’mallëngjimit

Ti drandofille që stinët s’të strehojnë

Ti degë rahmeti ku bilbilat kn’ojnë

Ti fushë beteje ashku ku ndjenjat garojnë

Maja e përsosmënisë që alimat synojnë

Ti vargu ma i bukur i çdo poezie

Ti kryevepra e çdo letërsie

Ti legjenda e gjallë e çdo historie

Je pupzë e bekueme n’kit udhë dashnie

Ti nur i hanës që n’mes t’mujit del

Ti freski e ujit që prej bjeshkës rrjedhë

Ti ashk që s’kputesh sa do që largësia t’tjerrë

Kisha dashtë me m’varrosë aty ku kamba jote shkelë

Ti texheljati ma i bukur i Hakkut

Ti manaja ma e thellë e ashkut

Ti aroma e kandshme e zambakut

Edhe 40 jetë me i pas kurrë s’muj me t’dal hakut

N’huzur tan gjithçka ka shije

N’mungesë tane as pisha nuk jep hije

Për gjynyl t’Vahides je ma e shejta hedije

Vula e divanit t’kësaj dashnie