Hija jeme mbytë në nji fotografi pa ngjyra
gërryen kujtimet, andrrat e zhurituna
e tisi i bardhë i flokut rrudhat e ballit i mbulon
por jo vetminë që konak n’shpirt i ban
Në nji fotografi pa ngjyra
shoh nënshtrimin syqorr si preja e gjunjëzume
kur bie n’pritë të fatit pa emën
derisa t’pëlcasë ashti rrudhë prej kohe t’egër
Eh! Në sytë e botës
mollën e Adamit e kafshova në pikë dite
e gishtat e verdhë më ranë
mbi lëkurën e bardhë si në bahçe të babës
se isha andrra e djegun, e bame hi
loti i kristaltë në sytë e Rozafës

Fotografia pa ngjyra ma kujton etin
plasat e netët e verbueme pa hanë,
fijet shpitit ia shprish, ruejtë n’Panteon
Kur vitet shumëzohen me heshtjen
del në pah mallkimi i egër si digjet në fund t’lojës çika
që si shenjë martese mori plumb nga shpia e babës
femna që kambët m’i lan zdathë
as diellin me kqyrë në sy s’guxoi kurrë
miti i nji nane që së gjalli e murosën n’urë
Në nji fotografi pa ngjyra
kujtohen trajtat e shashtrisuna të dhimbës
koha si shkelmonte mbi plagë
andrrat lëkurëbardha të një çike a nji grueje
zogjtë e larmë që u banë fole në sy
historia që shkroi nji nanë në marhamë të kresë
që qefin nji ditë i bahet përmbi

/RevistaUji-VII/